Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018

"Οφθαλμόν αντί οφθαλμού" στο οικολογικό μυθιστόρημα του Σεπούλβεδα

Την Δευτέρα 14 Μαΐου στις 5:30 μ.μ., στέφθηκε με επιτυχία η συνάντηση της λέσχης ανάγνωσης στη Βιβλιοθήκη Δραπετσώνας. Το βιβλίο του Λουίς Σεπούλβεδα "Ένας γέρος που διάβαζε ιστορίες αγάπης" έδωσε το έναυσμα για μια πλούσια, δημιουργική και ζωηρή συζήτηση. Η ιστορία εξελίσσεται με κινηματογραφικό τρόπο και μας παρασύρει στη δίνη της Ζούγκλας του Αμαζονίου. Ο αναγνώστης μεταμορφώνεται κι αισθάνεται ότι ανήκει στη φυλή των Σουάρ, περπατά ξυπόλυτος ανάμεσα στα δέντρα, κόβει με τη μανσέτα του τα φύλλα, ακούει τα ζώα και τα πουλιά, μυρίζει τη βροχή, είναι ο Μπολιβάρ, ο Οδοντίατρος, ο Δήμαρχος, ο Οσελότος που ζητά εκδίκηση.

 Με λόγια απλά και με λέξεις λιτές και συνηθισμένες, ο αναγνώστης απολαμβάνει αυτήν  την σύντομη ιστορία. Όλα τα μέλη συμφώνησαν ότι η πληρότητα της δημιουργικής γραφής του κειμένου σε ακολουθεί και μετά το τέλος της ιστορίας. Δικαίως το βιβλίο αυτό, που αποτελεί και την πρώτη συγγραφική προσπάθεια του Σεπούλβεδα, απέσπασε πολλά βραβεία.

Όπως γράφει και ο συγγραφέας "χωρίς να πάψει να βλαστημάει τον γκρίνγκο που έφταιγε για όλα, το δήμαρχο, τους χρυσοθήρες, όλους όσοι σπίλωναν την παρθενικότητα του Αμαζονίου... ξεκίνησε να γυρίσει με τα πόδια στο Ελ Ιδίλιο, στην καλύβα του και στα βιβλία του που μιλούσαν γι' αγάπη με λέξεις τόσο όμορφες, ώστε κάπου κάπου, τον έκαναν να λησμονεί τη βαρβαρότητα των ανθρώπων." 


Παρουσίαση από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

"Κοιτάξτε πάνω: έρχονται οι βροχές. Προσπαθήστε τώρα να φανταστείτε τι έγινε. Η θηλυκιά θα βγήκε να κυνηγήσει για να γεμίσει την κοιλιά της και να 'χει γάλα για τις πρώτες βδομάδες των βροχών. Τα μικρά θήλαζαν ακόμα, και έμεινε το αρσενικό να τα φυλάει. Έτσι γίνεται στα ζώα, και έτσι πρέπει να τα αιφνιδίασε ο γκρίνγκο. Τώρα η θηλυκιά γυροφέρνει, ξετρελαμένη από τον πόνο. Τώρα έχει βγει να κυνηγήσει άνθρωπο. Δε θα πρέπει να δυσκολεύτηκε να βρει τα ίχνη του γκρίνγκο. Τον ακολούθησε απ' το γάλα που η μυρουδιά του είχε κολλήσει στο δυστυχισμένο σαν κατάρα. Έχει ήδη σκοτώσει έναν άνθρωπο. Ξέρει πια τι γεύση έχει το ανθρώπινο αίμα, γιατί το 'χει δοκιμάσει, και για το μικρό της μυαλό όλοι οι άνθρωποι σκότωσαν τα παιδιά της..."
Το πολυδιαβασμένο και πολυβραβευμένο οικολογικό μυθιστόρημα του Λουίς Σεπουλβέδα για τον Αμαζόνιο, τους Ινδιάνους και την καταστροφή της παρθένας φύσης. Μια ομάδα λευκών ρίχνεται στο κυνήγι ενός άγριου αιλουροειδούς. Η συνάντηση των ανθρώπων με το ζώο αποτελεί μια από τις πλέον φορτισμένες σελίδες της σύγχρονης λογοτεχνίας. Μεταφρασμένο στις περισσότερες γλώσσες του κόσμου.



                                Βιογραφικό σημείωμα


Luis Sepulveda(φωτογραφία: Daniel Mordzinski)
Ο Luis Sepulveda (Λουίς Σεπούλβεδα) γεννήθηκε το 1949 στο Ovalle, στο βορρά της Χιλής. Στα 15 του χρόνια έγινε μέλος της κομμουνιστικής νεολαίας. Σπούδασε σκηνοθεσία θεάτρου στο Σαντιάγο. Το 1969 πήρε πενταετή υποτροφία για το Πανεπιστήμιο της Μόσχας, αλλά πέντε μήνες αργότερα εκδιώχθηκε από τη Σοβιετική Ένωση λόγω "κακής διαγωγής": είχε πιάσει φιλίες με αντιφρονούντες. Ένθερμος υποστηρικτής του Σαλβατόρ Αλιέντε, μπήκε στην προσωπική του φρουρά το 1973. Μετά το πραξικόπημα του Πινοσέτ φυλακίστηκε, βασανίστηκε, κατηγορήθηκε για προδοσία και καταδικάστηκε σε ποινή είκοσι οκτώ ετών. Μετά από δυόμισι χρόνια εγκλεισμού του αποφυλακίστηκε με παρέμβαση της Διεθνούς Αμνηστίας και εξορίστηκε από τη Χιλή. Κατέφυγε στο Εκουαδόρ, όπου οργάνωσε θεατρικό θίασο. Έγραψε ποιήματα, θεατρικά έργα, διηγήματα και δημιούργησε θεατρικές ομάδες στο Περού, το Εκουαδόρ και την Κολομβία. Έζησε έξι μήνες στον Αμαζόνιο με τους ινδιάνους Σουάρ, στο πλαίσιο αποστολής της Unesco, και αποκόμισε εμπειρίες που άλλαξαν την αντίληψή του για τον κόσμο και του πρόσφεραν, αργότερα, το υλικό για το πρώτο του μυθιστόρημα: "Ένας γέρος που διάβαζε ιστορίες αγάπης" (1989). Το 1979 κατατάχθηκε στη Διεθνή Ταξιαρχία "Σιμόν Μπολιβάρ" και συμμετείχε στον απελευθερωτικό αγώνα της Νικαράγουας, στην οποία, μετά την επικράτηση της επανάστασης, εργάστηκε ως δημοσιογράφος. Την επόμενη χρονιά (1980) εγκαταστάθηκε στην Ευρώπη και έγινε ακτιβιστής της Greenpeace. Ταξίδεψε σ' όλον τον κόσμο και του απονεμήθηκαν τα μεγαλύτερα λογοτεχνικά βραβεία. Τα πιο γνωστά βιβλία του είναι: "Ο κόσμος του τέλους του κόσμου" (1989), "Όνομα ταυρομάχου" (1994), "Patagonia express" (1995), "Η ιστορία του γάτου που έμαθε σ' ένα γλάρο να πετάει" (1996), "Το ημερολόγιο ενός ευαίσθητου killer" (1996), "Hot Line, Γιακαρέ" (1997), "Η τρέλα του Πινοσέτ" (2002), "Τα χειρότερα παραμύθια των αδελφών Γκριμ" (2004), "Η δύναμη των ονείρων" (2006). Σήμερα ζει στην Ισπανία.
περισσότερα εδώ 

Πέμπτη, 10 Μαΐου 2018

Ένας γέρος που διάβαζε ιστορίες αγάπης


Τα μέλη της λέσχης ανάγνωσης θα συναντηθούν το απόγευμα της Δευτέρας 14 Μαΐου στις 5:30 μ.μ. στο χώρο της Βιβλιοθήκης Δραπετσώνας, με αφορμή το βιβλίο του Λουίς Σεπούλβεδα "Ένας γέρος που δίαβαζε ιστορίες αγάπης"

Παρουσίαση από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

"Κοιτάξτε πάνω: έρχονται οι βροχές. Προσπαθήστε τώρα να φανταστείτε τι έγινε. Η θηλυκιά θα βγήκε να κυνηγήσει για να γεμίσει την κοιλιά της και να 'χει γάλα για τις πρώτες βδομάδες των βροχών. Τα μικρά θήλαζαν ακόμα, και έμεινε το αρσενικό να τα φυλάει. Έτσι γίνεται στα ζώα, και έτσι πρέπει να τα αιφνιδίασε ο γκρίνγκο. Τώρα η θηλυκιά γυροφέρνει, ξετρελαμένη από τον πόνο. Τώρα έχει βγει να κυνηγήσει άνθρωπο. Δε θα πρέπει να δυσκολεύτηκε να βρει τα ίχνη του γκρίνγκο. Τον ακολούθησε απ' το γάλα που η μυρουδιά του είχε κολλήσει στο δυστυχισμένο σαν κατάρα. Έχει ήδη σκοτώσει έναν άνθρωπο. Ξέρει πια τι γεύση έχει το ανθρώπινο αίμα, γιατί το 'χει δοκιμάσει, και για το μικρό της μυαλό όλοι οι άνθρωποι σκότωσαν τα παιδιά της..."
Το πολυδιαβασμένο και πολυβραβευμένο οικολογικό μυθιστόρημα του Λουίς Σεπουλβέδα για τον Αμαζόνιο, τους Ινδιάνους και την καταστροφή της παρθένας φύσης. Μια ομάδα λευκών ρίχνεται στο κυνήγι ενός άγριου αιλουροειδούς. Η συνάντηση των ανθρώπων με το ζώο αποτελεί μια από τις πλέον φορτισμένες σελίδες της σύγχρονης λογοτεχνίας. Μεταφρασμένο στις περισσότερες γλώσσες του κόσμου.






Τρίτη, 1 Μαΐου 2018

Η Κατσούφα πασχαλίτσα

Με αφετηρία τη Βιβλιοθήκη Δραπετσώνας, την Παρασκευή 27 Απριλίου, λιλιπούτειοι φίλοι μας από το 3ο Νηπιαγωγείο Δραπετσώνας συνάντησαν την "Κατσούφα πασχαλίτσα" στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου, 23 Απριλίου.
Μέσα από αυτήν την διασκεδαστική ιστορία του φυσιοδίφη Eric Carle τα παιδιά μιμήθηκαν τη συμπεριφορά της κατσούφας Πασχαλίτσας και κλιμακωτά ανακάλυπταν τις έννοιες του χρόνου και  των μεγεθών.
Όπως είπαν και οι μικροί μας φίλοι στο τέλος της ιστορίας, η φαντασμένη ηρωίδα μας πήρε το μάθημά της και άρχισε να συμπεριφέρεται με πιο καλό και ευγενικό τρόπο.
Στη συνέχεια, τα παιδιά ενημερώθηκαν για τη λειτουργία και τις δυνατότητες που μας προσφέρει η βιβλιοθήκη, ενώ ζωγράφισαν και  έφτιαξαν σελιδοδείκτες με Πασχαλίτσες. 

Τέλος, μας αποχαιρέτησαν με την υπόσχεση να επιστρέψουν για να δανειστούν μια άλλη πολύχρωμη ιστορία από τη Βιβλιοθήκη.

Τετάρτη, 25 Απριλίου 2018

Παιχνιδόλεξο στη Βιβλιοθήκη Δραπετσώνας

Σήμερα, Τετάρτη 25 Απριλίου 2018, επισκέφτηκαν τη Βιβλιοθήκη Δραπετσώνας μαθητές της Ε΄ τάξης του 4ου  Δημοτικού Σχολείου Κερατσινίου, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για την "Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου" στις 23 Απριλίου
Με αφορμή το "Παραμύθι χωρίς όνομα" της Πηνελόπης Δέλτα, μας δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσουμε για τη δύναμη της γνώσης έναντι της άγνοιας. Έτσι, την τιμητική τους είχαν τα πληροφοριακά βιβλία της συλλογής μας. Μέσα από τη συζήτηση, οι μαθητές άκουσαν για τη χρησιμότητα των λεξικών και των εγκυκλοπαιδειών και με σύντομες λεξιλογικές ασκήσεις έμαθαν για



τη χρήση τους. Στο επίκεντρο βρέθηκαν οι ομοιότητες και οι διαφορές τους με τις πηγές του διαδικτύου και η πιθανότητα παραπληροφόρησης κατά τη χρήση του.
Στο τέλος, τα παιδιά έπαιξαν με τις λέξεις που χαρακτηρίζουν τον καλό και τον κακό άνθρωπο.

Τρίτη, 24 Απριλίου 2018

Γιατί μαμά δε σου αρέσει...;

Την Τρίτη 24 Απριλίου στη βιβλιοθήκη Δραπετσώνας υποδεχθήκαμε τους μαθητές του 3ου Νηπιαγωγείου Δραπετσώνας, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου, στις 23 Απριλίου. Οι λιλιπούτειοι φίλοι μας, αφού ενημερώθηκαν για τη λειτουργία και τις δυνατότητες που μας προσφέρει η βιβλιοθήκη, απήλαυασαν το βιβλίο του Αλέν Σερ σε εικονογράφηση του Μπρινό Ετζ "Πώς να μάθεις τους γονείς σου ν’ αγαπούν τα παιδικά βιβλία". 

Μέσα από τις σελίδες του, ταξίδεψαν με τον Άγιο Βασίλη, συνάντησαν τις νεράιδες, τα αγαπημένα τους ζώα  και τα  πολύχρωμα όνειρα τους. 

Στη συνέχεια, τα παιδιά έφτιαξαν τους δικούς τους σελιδοδείκτες και ζωγράφισαν. Από την επίσκεψη δε θα μπορούσε να λείψει και το παιχνίδι, καθώς, όπως τα παρακινούσε και το βιβλίο, έπρεπε να κάνουν και καμιά σαχλαμάρα! 


Μας αποχαιρέτησαν, με την  υπόσχεση να επιστρέψουν μαζί με τους γονείς τους!

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

Το παραμύθι χωρίς όνομα


Την Τρίτη 17 Απριλίου 2018, επισκέφτηκαν τη Βιβλιοθήκη Δραπετσώνας μαθητές της Ε΄ τάξης του 4ου  Δημοτικού σχολείου Κερατσινίου, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για την "Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου" στις 23 ΑπριλίουΈχοντας διαβάσει "Το παραμύθι χωρίς όνομα" και με κριτήριο την ομαδικότητα και τη συνεργασία συμμετείχαν σε ένα διαδραστικό βιβλιοπαιχνίδι για την Πηνελόπη Δέλτα και το έργο της. 
Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού τα παιδιά κουβέντιαζαν και απολάμβαναν τη συζήτηση σχετικά με το παραμύθι. Μίλησαν για τη διαχρονικότητα, την αξία του, την ομοιότητά του... με τη σημερινή κατάσταση της χώρας μας.  


Με μικρά θεατρικά διαλείμματα, οι φίλοι μας ζωντάνεψαν τους ήρωες της ιστορίας και μάς αποχαιρέτησαν αφού πρώτα ενημερώθηκαν για το δανεισμό των βιβλίων, το ωράριο και τον κανονισμό λειτουργίας των τριών Βιβλιοθηκών του Δήμου.

Περιγραφή του βιβλίου:
Σε παρακμή οδηγεί το βασίλειό του ο Βασιλιάς Αστόχαστος, ο οποίος δεν νοιάζεται για τίποτα παρά μόνο για διασκεδάσεις και εύκολη ζωή. Οι πάντες υποφέρουν και επιδιώκουν μόνο το ατομικό τους συμφέρον αδιαφορώντας για το κοινό καλό.
Το Βασιλόπουλο, ο Συνετός, με τη βοήθεια της Ειρηνούλας, της μικρής του αδερφής, και δύο γυναικών, της Γνώσης και της Φρόνησης, πασχίζει για την αναγέννηση της χώρας του. Βασικά συστατικά για να πετύχει η συνταγή είναι η εργατικότητα και η προκοπή, η τιμιότητα και η αρετή, η προσφορά και η θυσία, η υπομονή και η σύνεση, η δικαιοσύνη και η επικράτηση της αλήθειας. Οπλισμένος με θάρρος και θέληση, αγωνίζεται να δώσει νέα πνοή στο χαμένο όραμα του βασιλείου και να αποκαταστήσει την ευημερία στη χώρα του.

Ένα αλληγορικό παραμύθι που 100 χρόνια μετά την έκδοσή του μεταφέρει ακόμα και σήμερα επίκαιρα μηνύματα. (Πηγή: Βιβλιοnet)

Δείτε το βιβλιοπαιχνίδι εδώ.
Για τις λύσεις, δείτε εδώ.

Τετάρτη, 4 Απριλίου 2018

«Το χάδι» συνιστάται και για τους πιο απαιτητικούς αναγνώστες.



Την Πέμπτη 29 Μαρτίου 2018, πραγματοποιήθηκε η συνάντηση της λέσχης ανάγνωσης στη Βιβλιοθήκη Δραπετσώνας με αφορμή το βιβλίο του Αλέξανδρου Στεφανίδη «Το χάδι».
Με αφετηρία τον τίτλο του βιβλίου ξεκίνησε η συζήτηση στην οποία συμμετείχε και ο συγγραφέας του βιβλίου. Γραμμένο σε τρίτο πρόσωπο και με απλή, καθημερινή γλώσσα, αυτό το σπονδυλωτό αφήγημα ζωντανεύει στιγμιότυπα από την παιδική ηλικία ενός αγοριού που μεγάλωσε στο Ορφανοτροφείο στερημένο τρυφερότητας και αγάπης.



Κάθε μέλος επεσήμανε το στιγμιότυπο της ζωής του ήρωα που του είχε κάνει εντύπωση. Όλοι συμφώνησαν ότι ο αναγνώστης ταυτίζεται με τον ήρωα από την πρώτη σελίδα του βιβλίου και βιώνει την οργή, τη βία, τον πόνο, την αγωνία… αλλά και τη δύναμη της ψυχής του. Ο συγγραφέας απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις που του έγιναν και ενθουσίασε τη λέσχη.




Οι φιλοφρονήσεις  και τα συγχαρητήρια δεν έλειπαν και όχι άδικα. Αυτό το μικρό διαμαντάκι σε μόλις 60 σελίδες καταφέρνει να γεμίσει αισιοδοξία και ελπίδα για τη ζωή την οποία αξίζει να τη ζει κανείς. Ένα βιβλίο που διαβάζεται απνευστί και ξαναδιαβάζεται και από τους πιο απαιτητικούς αναγνώστες.

                                                      Παρουσίαση από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:                                                    

Θυμήθηκε την τελευταία φορά που ένιωσε τη ζεστασιά της στο σώμα του. Ήταν έξι χρονών και βρίσκονταν σε μια συγγενική επίσκεψη. Τον είχε όρθιο στην αγκαλιά της, ανάμεσα στα πόδια της, με την πλάτη γυρισμένη, και του δάγκωσε χαδιάρικα το αυτί. Ένιωσε την υγρασία των χειλιών της να τον πλημμυρίζει. Χρόνια κρατούσε ζωντανή τη μνήμη από το υγρό χάδι της.

Το "Χάδι", ως διαρκής έλλειψη και αναζήτηση, διατρέχει το βιβλίο, το οποίο συντίθεται από δώδεκα διηγήματα, σπαράγματα ζωής της παιδικής και εφηβικής ηλικίας του αφηγητή, σε κάποιο ορφανοτροφείο της Αθήνας.
Ο αφηγητής, ώριμος και νηφάλιος πια, αποτολμά το συγκερασμό του παρόντος και του παρελθόντος χρόνου, αναπτύσσοντας μια ιδιότυπη αποστασιοποιημένη μνημοτεχνική, που του επιτρέπει, μέσω της κινημ ατογραφικής εικονοποιίας και της ελλειπτικής καταγραφής, να ψαύσει -ως παιδί και ως ενήλικος- το αληθινό πρόσωπό του. 
Το βιβλίο τιμήθηκε με το Κρατικό βραβείο βιβλίου που προάγει τον διάλογο σε ευαίσθητα κοινωνικά     θέματα το 2014.
                                                                                                                                Βιογραφικό σημείωμα
Ο Αλέξανδρος Στεφανίδης γεννήθηκε το 1962 στον Πειραιά. Σπούδασε στη Σχολή Ανθρωπιστικών Σπουδών του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου, στο Τμήμα "Σπουδές στον Ελληνικό Πολιτισμό". 
Για το βιβλίο του "Το χάδι" του απονεμήθηκε το "Ειδικό βραβείο σε λογοτέχνη του οποίου το βιβλίο προάγει σημαντικά το διάλογο πάνω σε ευαίσθητα κοινωνικά ζητήματα" (Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας 2014). Επίσης, ήταν υποψήφιος για το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα 2014, από το ηλεκτρονικό περιοδικό για το βιβλίο και τις τέχνες "Ο Αναγνώστης".
                                                (Πηγή: http://www.biblionet.gr/author/108493)